☻CUT SCENE☻
“อือ”
คนตัวเล็กปัดสิ่งกวนใจถึงแม้จะหลับอยู่ก็ตาม เขาทำไปโดยสัญชาตญาณ หารู้ไม่ว่าทำเช่นนั้นยิ่งทำให้คนหื่นอยากกลั่นแกล้งมากขึ้น
“โอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้วนะ ถ้าไม่ยอมตื่นจะหาว่าข้าใจร้ายไม่ได้นะเอริ”
เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายโดนปลดออก ดวงตาคมสีแสดลุกวาวให้กับความขาวเนียนของคนตัวเล็ก ยิ่งได้สัมผัสมันยิ่งทำให้เขาลูบไล้ด้วยความหลงไหล ถึงแม้สีผิวของคนตัวเล็กจะขาวซีดกว่าคนทั่วไป แต่มันกลับส่งผลให้คนตัวเล็กดูน่าถนุดถนอมและทำให้ขึ้นสีไปพร้อมกัน
ราคิลเริ่มไม่พอ เพียงแค่ลูบไล้มันไม่ทำให้เขาพอใจ ยอดอกสีชมพูสดใสตัดกับสีผิวซีดๆของคนตัวเล็กยิ่งทำให้เขาตื่นตัวหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาเสยผมตัวเองไปด้านหลังเพื่อให้ง่ายต่อการขบเม้มยอดอกสีสดใสนั่น
“อ่า...อึก”
ราคิลยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อคนตัวเล็กคางออกมาเบาๆแถมมือเล็กๆยังปัดมาโดนหัวเขา แต่หาได้สนใจ เขาลากลิ้นจากกลางอกขึ้นไปถึงลำคอและทำการตีตราเครื่องหมายแสดงให้เห็นว่าคนผู้นี้เป็นของเขา
ตุ่บ!
“โอ๊ะ!”
ราคิลที่กำลังเพลิดเพลินกับกลิ่นหอมบนร่างกายของคนตัวเล็ก ต้องชะงักไปเพราะแรงตีที่หัว
คิดว่าคนตัวเล็กตื่นแล้วแต่ไม่ใช่
“อ่า...ระบบป้องกันอัตโนมัติงั้นหรือไง หรือจะแกล้งหลับกันล่ะ?”
แน่นอนว่าราคิลไม่ได้สนใจการกระทำเล็กน้อยแบบนั้น เขายิ่งรุกหนักขึ้น
“มือสองข้างนี่ใช่ไหมที่ใช้ตบหัวข้า”
เขาที่อยู่ในท่าค่อมตัวคนตัวเล็กอยู่จึงใช้โอกาสนี้พันธนาการมือเล็กๆนั้นให้ไขว้กันและดันขึ้นไปบนหัวของคนตัวเล็ก
“อ่ะ….”
เหมือนคนตัวเล็กจะเริ่มรู้สึกตัว ใต้เปลือกตาเริ่มมีการเคลื่อนไหว
“เห้ย!!!!!”
เอริเกลล์ที่ตื่นเต็มตาพยายามจะดิ้นลนออกจากราคิล แต่เพราะเจ้าตัวนั่งทับอยู่บนตัวเขาและสองมือโดนจับไว้แน่นหนา
“ราคิลทำอะไรของนาย!”
“ที่รัก ไม่ใช่ว่าเจ้าเข้ามาอ่อยข้าถึงที่นี่หรือ”
“มะ...ไม่ใช่ ผมแค่จะมาขอโทษ! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ”
“ขอโทษ แต่คงปล่อยตอนนี้ไม่ได้หรอก”
“ปล่อยผม! ปล่อย อ๊าาาาา ไม่นะอย่าเอามือเข้าไปข้างในนั้นนะ!”
มือเรียวๆกำลังทำสิ่งไม่เหมาะสมอย่างแรง เขากำลังล้วงเข้าไปในที่หวงห้ามของคนตัวเล็ก
“มันกำลังแตกตื่น เหมือนกับเจ้าเลย”
ราคิลก้มหน้าลงมา นัยน์ตาสีส้มมีแสงเลืองลองออกมาเล็กน้อย เส้นผมสีเงินสะท้อนแสงบ่งบอกว่าเขากำลังใช้พลัง เขาเอามือออกจากการจับกุมมือเล็กๆนั่นแต่ใช้ผมที่แข็งแรงกว่าเหล็กกล้ามัดมือนั่นแทน
“ไม่นะราคิล อ่ะ!”
เพราะมือที่ว่างนั่นยิ่งทำให้ง่ายต่อการปลุกเล้าอารมณ์ของคนตัวเล็ก ราคิลยิ้มหวานให้ก่อนจะปลดกางเกงของตนเองและของคนใต้ร่าง
“ราคิล ถ้านายทำผมโกรธจริงๆด้วย”
“ถือว่าหักล้างกับที่ข้าโกรธเจ้าดีไหม”
“มะ...ไม่นะ มะมันไม่เหมือนกะ...อื้อออ”
เอริเกลล์ไม่ทันพูดจบ ร่างกายก็เริ่มกระตุกเมื่อคนตัวสูงเริ่มใช้ปากลิ้มลองส่วนที่เขาหวงแหน
“อ๊ะ...อึก ราคิล”
เอริเกลล์คางเสียงสั่นเนื้อตัวเริ่มบิดไปมา อารมณ์ที่พยายามดับลงไม่เป็นผลสำเร็จ แต่มันยิ่งเข้าทางอีกฝ่าย
“เรียกอีกสิ”
“พอแล้ว ไม่เอานะ อิ๊ก!”
“อื้ม…”
ราคิลอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อการเล้าโลมสำเร็จผล คนตัวเล็กปลดปล่อยออกมา
สีผิวที่ซีดขาวเริ่มมีสีเลือดฝาด ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความกระดากอาย
“ทำโทษผมพอแล้วใช่ไหม”
เอริเกลล์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น ดวงตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยน้ำตายิ่งทำให้ร่างเล็กดูเซ็กซี่มากขึ้น
“นี่ไม่ใช่การทำโทษหรอกนะเอริ...”
ราคิลเคลื่อนหน้ามาใกล้ๆก่อนจะฉกฉวยริมฝีปากบางๆ เสียงอู้อี้ราวกับคนตัวเล็กจะขาดอากาศหายใจ
มือเขายังคงวนอยู่แถวเขตหวงห้ามของคนตัวเล็ก ค่อยๆเลื่อนต่ำลงไปและเริ่มสอดนิ้วเข้าไปในเขตลับ
“อื้อ!”
“อดทนนิดนึงนะ...”
“ทนได้ก็บ้าแล้ว คนบ้า เจ้าคนบ้า!”
เอริเกลล์หน้ากลายเป็นสีแดงด้วยความอายผสมความโกรธ ชีวิตก่อนเขาเคยผ่านผู้ชายมาแล้วไม่ว่าจะรุกหรือจะรับ แต่ปากมันกระดากอายเกินที่จะบอกว่าราคิลอ่อนโยนกับเขาที่สุดแล้ว
“อะ ราคิลพอก่อน ปะ..ปล่อยมือได้แล้ว”
ราคิลว่าง่ายเขายอมคลายเส้นผมออก เมื่อมือทั้งสองข้างเป็นอิสระเอริก็โอบรอบคอของคนตัวสูงทันที
ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เอริเกลล์ก็ได้แต่กระซิบออกมาเบาๆ
“บ...เบาๆกับผมด้วยนะ”
คนตัวเล็กหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนสีหน้าแดงจัด
“ห้ามทำหน้าแบบนั้นให้ใครเห็นเด็ดขาดนะที่รัก”
ราคิลประทับจูบทุกส่วนของใบหน้าด้วยความใคร่ ส่วนด้านล่างก็พยายามเปิดทางให้แก่นกายตัวเองเข้าไปให้ได้ เขาค่อยๆใช้แก่นกายถูไถแถวเขตลับเพื่อคลายอารมณ์ที่ใกล้ถึงจุดเดือด แม้เขาจะพยายามสะกดตัวเองให้ใจเย็นแค่ไหนแต่ร่างกายไม่ได้เชื่อฟังเสมอไป หัวกระสุนเริ่มเจาะเข้าไปจนคนตัวเล็กมีสีหน้าบิดเบี้ยว
“เอริ….”
“โอ๊ยราคิล...อือมันเจ็บ”
เอริเกลล์เริ่มครางไม่เป็นภาษาเมื่อเขตลับโดนรุกล้ำเข้ามาเลื่อยๆ
“อ๊า! เจ็บอะ เจ็บ”
ดวงตาฉ่ำเยิ้มจ้องมองคนข้างบนเพื่อหวังให้เขาหยุดอยู่ที่ตรงนั้นก่อน อย่าพึ่งรุกเข้ามามากขนาดนั้น
“ไม่ไหวแล้วที่รัก มันปวดมากเหมือนกัน อ่ะ...อย่า ขะ...หมิบ...แรงแบบนั้น”
ราคิลเองใช่ว่าจะสบายเมื่อคนตัวเล็กเกร็งมากเท่าไหร่ตัวเขาเองก็ปวดหนึบไม่แพ้กัน
“กอดแน่นๆนะ”
ราคิลก้มกระซิบก่อนจะเริ่มดันหัวกระสุนเข้าไปให้สุดทาง
“คิว! อื๊อ~”
คนตัวเล็กที่โดนกอดแน่นพร้อมกับเขตลับที่โดนบุกเข้ามาจนสุดทางทำเอาทั้งจุกและเจ็บไปพร้อมกัน
“ขอร้องล่ะเอามันออกไป ผมเจ็บฮึก...ไม่ไหวแล้ว”
น้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมาเป็นทาง เพื่อให้คนข้างบนได้รับรู้ถึงความเจ็บทรมาน เอริเกลล์พยายามดันราคิลออกไปจากตัวเอง
“ไอบ้า อย่าขยับปุบปับแบบนั้นสิ”
ราคิลที่จะขยับออกอมยิ้ม หากคนตัวเล็กไม่ให้ขยับเขาจะทำไงได้นอกจากแช่มันไว้
“โอ๊ๆ จะไม่ขยับเลยจนกว่าเอริจะหายเจ็บ สัญญา”
นานหลายนาทีที่คนตัวเล็กสั่งห้ามเขาขยับกาย แน่นอนว่าตัวเขาเองทรมานไม่แพ้กันถึงจะแอบขยับเล็กน้อยเพื่อให้เขตลับของคนตัวเล็กขยายขึ้น แต่ก็โดนเล็บจิกเข้าที่กลางหลังตลอด
“คนใจร้าย ไหนบอกจะไม่ขยับ มันเจ็บนะเว้ย ฮึก”
“ไม่ดีขึ้นเลยหรอ”
“อือ”
ราคิลหรี่ตามองเมื่อคนตัวเล็กหลบหน้า
“ยังไม่หายเจ็บจริงๆหรอ”
“หายง่ายๆก็บ้าแล้ว”
“แต่ทางนี้เองก็ไม่ไหวแล้วนะ”
คนตัวสูงทำเสียงอ่อน ก่อนจะยกตัวเอริเกลล์ขึ้นมาอยู่ในท่านั่งบนตักของเขา
“งั้นที่รักขยับเองเลยครับ คิวจะนั่งอยู่เฉยๆ”
เอริเกลล์ที่ลอยวื้อไม่ทันตั้งตัวส่งเสียงร้องออกมา
“ขี้โกงที่สุดราคิล แบบนี้มัน ...อื้อออ”
เพราะคนตัวเล็กไม่ยอมขยับตัวเอง ราคิลจึงช่วยสนองตัวเองโดยการขยับคนตัวเล็กให้ไปตามจังหวะช้าๆ
“คนขี้โกง!”
เอริเกลล์ทุบไปที่อกของคนหื่น ที่บังคับให้เขานั่งทับแก่นกายแล้วยังบังคับให้โยกตัวเข้าจังหวะตามที่เขาต้องการ
“อ๊ะๆ คิว”
เสียงคามดังขึ้นเมื่อความเจ็บกลายเป็นความเสียวซ่าน เมื่อได้ยินคนตัวเล็กคางออกมาด้วยสีหน้าหวานเยิ้มแบบนั้น ราคิลเองก็เร่งจังหวะและลงแรงมากขึ้น
“อืม...พอใจไหมครับ”
“มะ...ไม่!”
“งั้นหรอ ยังไม่พอหรอ”
ราคิลโน้มตัวเพื่อให้คนตัวเล็กลงไปนอนกับโซฟาอีกครั้งพร้อมเร่งจังหวะ ทำให้คนตัวเล็กต้องครางออกมาด้วยเสียงเหนื่อยหอบ
“ราคิล...ผมหายใจไม่ทัน”
“เรียกคิวหวานๆแทนสิ มันจั๊กจี้ดี”
ราคิลกระซิบเบาๆและยังเป่าลมใส่ข้างหู คนตัวเล็กที่เสร็จไปแล้วรอบนึง ต้องเสร็จอีกรอบเพราะการรุกเล้าของเขาอีกหลายครั้ง
“คิว...ไม่ไหวแล้ว เสร็จสักทีเถอะ”
ราคิลจูบคนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงรักรอบนี้ให้จบตามที่คนตัวเล็กต้องการ เพราะหากยื้อไว้นานกว่านี้คนที่ร่างกายอ่อนแออย่างเอริเกลล์ต้องป่วยหนักแน่นอน เขายกร่างบางขึ้นมาพร้อมกระหน่ำมอบความรักแสนบ้าคลั่งให้คนตัวเล็ก
“เอริ...อ่า…”
“อ๊ะๆ อ๊า คิล อึกมะ...ไม่เอาแล้ว”
“อืม~”
เมื่อเสร็จสิ้นบทเพลงรัก….เอริเกลล์ก็สลบคาอกของเขาไปแล้ว
☻CUT SCENE☻
เพื่อขวัญและกำลังใจให้กับคนเขียน รักคนอ่านที่สุดเลย >3<~♥
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น